Niełatwo określić charakter narodu. Mieszkańców Portugalii często opisuje się jako spokojnych, uśmiechniętych, cierpliwych i dobrodusznych, a jednak naznaczonych pewnym wewnętrznym saudade, czyli uczuciem definiowanym jako nostalgia lub melancholia. Portugalczycy z otwartymi ramionami witają obcokrajowców poszukujących słonecznych plaż, średniowiecznej architektury, pięknych krajobrazów, miejscowego jedzenia i wina. Dla turystów, którym się śpieszy, najgorszą cechą Portugalczyków jest brak świadomości upływającego czasu, co stanowi główną przyczynę spóźnień na spotkania. Fernando Pessoa, portugalski pisarz tworzący w latach 30. XX w, krytykował charakter rodaków - ich "zaściankowość", a także naiwne, bezkrytyczne uwielbienie dla wszystkiego co nowoczesne: dużych miast, nowych trendów w modzie itd. Léger Paul Deschamps - francuski pisarz tworzący w tym samym czasie co Pessoa - uznał, że bezstresowe wychowanie dzieci to klucz do zrozumienia usposobienia całego narodu. W centrum uwagi portugalskiego, matriarchalnego społeczeństwa znajduje się najmłodsze pokolenie. Zepsute pociechy nie odznaczają się zbytnią pracowitością, od wczesnych lat są łase na pochlebstwa; ciesząc się dużą swobodą, nie wiedzą, czym jest samodyscyplina lub ograniczenia czasowe, dorastają niezależne i zadufane w sobie.