Jan I Wielki (panował w latach 1385-1433) stworzył przeciwwagę dla żądań rosnącej w siłę arystokracji, czyniąc swych prawowitych synów - Edwarda, Piotra, Henryka, Ferdynanda i Jana - wielkimi mistrzami zakonów serskich (np. Henryk Żeglarz byt wielkim mistrzem Zakonu Chrystusowego). Za panowania :;go władcy Portugalia po raz pierwszy zaczęła szukać w zamorskich krainach rozwiązań wewnętrznych problemów ekonomicznych i politycznych, a wolny handel i poszukiwanie nowych rem miały dostarczyć zajęcia arystokracji i rozwijać gospodarkę. Następca Jana, jego najstarszy syn Edward. Kontynuował początkowo zamorską ekspansję jednak po nieudanym ataku na Tánger w 1437 r. ^przestał wypraw. Rok później zmarł, co przy-spieszyło wojnę domową toczoną o opiekę nad ego niepełnoletnim synem Alfonsem, później rwanym Alfonsem V Afrykańczykiem. Szczególnie zaufanymi doradcami Alfonsa byli jego dwaj wujowie: Henryk Żeglarz - odkrywca i konkwistador, a także Alfons, książę Braganca, przywódca rosnącej w siłę szlachty. Każdy z nich w dużej mierze sprawował władzę niezależnie. Król Alfons nie interesował się sprawami administracyjnymi, czego powodem był nie tyle brak umiejętności, co chęć realizowania innych celów. W czasach, gdy rosły wpływy zwolenników merkantylizmu i niższych warstw szlachty, jemu były bliższe rycerskie ideały. Pragnął głównie sławy, którą zyskał, uczestnicząc w krucjacie w Afryce Północnej. W 1471 r. zdobył Tánger. Za rządów tego władcy rozpoczęto bicie pierwszych cruzado- złotych monet, które stały się symbolem bogactwa napływającego do Portugalii.